Een ritueel creëren: In de loop van het schooljaar worden deze dagelijkse massagesessies van tien minuten een klein ritueel dat de kinderen nodig hebben, enerzijds om zich beter te focussen en anderzijds, omdat deze structuur de kinderen helpt om beter tot rust te komen. Zo beginnen de sessies altijd op hetzelfde moment van de dag en op dezelfde wijze. Na de middagpauze neem ik plaats op het tapijt en wacht in stilte af terwijl de kinderen zich fysisch voorbereiden. Zij komen druppelsgewijs terug naar mij, zodra zij hun directe behoeften hebben verzadigd (naar het toilet gaan, handen wassen, drinken, hun neus snuiten,…). In afwachting dat de groep weer voltallig is, kunnen zij die iets te zeggen hebben, zachtjes praten.

Zich opnieuw focussen: Wanneer de groep voltallig is, moeten de kinderen zich in de eerste plaats kunnen concentreren. Om hen daarbij te helpen, geef ik de volgende opdracht: "Stel je voor dat je in een bel zit (beeld van een zeepbel) en maak je geen zorgen meer over wat er rondom jou gebeurt." Als de massage twee aan twee plaatsvindt: "Stel je voor dat je met twee in dezelfde bel zit. In deze bel mag je met elkaar spreken, maar zachtjes om de anderen niet te storen."

Om de sessie dan echt te starten speel ik een akkoord op de gitaar of geef ik een kleine slag op de gong. Ik stel voor om naar de klank van de gitaar of gong te luisteren: in het begin zeer sterk, daarna zachter, tot het uiteindelijk stil wordt. Ik laat hen rustig de tijd om deze stilte in zich op te nemen. Zij houden van dit moment, en kijken me aan alsof ze wachten op iets magisch. En inderdaad, voor mij is het telkens een magisch moment. Deze rust houdt spontaan aan tot het einde van de sessie.

Luisteren naar de andere: Bij de sessie per twee vraag ik nadrukkelijk dat de kinderen met elkaar zouden spreken. Eerst is er de vraag "Ben je klaar? Mag ik je masseren?" Op het einde van elke sessie wordt "Bedankt." gezegd, terwijl ze elkaar aankijken. Vervolgens dring ik er op aan dat het kind dat de massage "ontvangt", zou durven zeggen wat hij graag heeft: "Dat vind ik leuk, wrijf daar nog een beetje." of wat hij niet graag heeft: "Je klopt te hard." Diegene die de massage "geeft", past zijn bewegingen aan in functie van de vraag. Hij kan zich er ook van verzekeren dat hij goed bezig is: "Is het zo goed voor jou?"

De plaats van de volwassene: Ik heb altijd aan de massage deelgenomen op een niveau evenwaardig als dat van de kinderen. Bij individuele sessies masseer ik mezelf met enkele bewegingen. Bij sessies per twee gaf ik een massage aan een kind, dat mij dan een massage teruggaf. Hetzelfde voor toevallige bezoekers aan de klas: kinderverzorger, inspecteurs, ouders die ons naar het museum of het theater zouden begeleiden na de sessie, namen actief deel aan de massage samen met ons. Deze activiteit is integraal gebaseerd op respect, daarom vloeit hieruit een "echte" relatie voort. Ik ben ervan overtuigd dat de relatie tussen mezelf en de kinderen vóór de introductie van de massage in mijn klas sterk verschilde van de relatie nadien, in die zin dat een sterke betrokkenheid, verweven met een groot respect, is ontstaan. Naast respect bevordert massage ook vertrouwen en eerlijkheid.
Kinderen gaan deze relaxatietechniek thuis spontaan bijbrengen. Zo zullen ze de rug van Papa, de nek van Mama of de armen en handen van broer of zus masseren. Gedurende enkele ogenblikken, worden de rollen omgekeerd. De ouders, attent voor de minste behoefte van hun kinderen, bereid om hieraan te beantwoorden tot in het onredelijke, zien zich plots "verzorgd" door hun kind met zijn kleine expert- handen. Hebben we niet teveel de neiging van te denken: 'Het is maar een kind!"? Ja, maar dat kind is een persoon die op zijn manier ook een vorm van welzijn kan bijbrengen aan de volwassene. Bewustwording hiervan leidt tot meer respect in de relatie ouder-kind.